Część z bohaterów zdaje sobie sprawę, że zbrodnie, które popełnili, były złe, ale jednocześnie martwią się o konsekwencje, jakie może mieć dla nich ujawnienie tego faktu opinii publicznej. Będzie to zaprzeczeniem wieloletniej propagandy, według której to komuniści byli okrutnymi mordercami, a nie na odwrót. Inni członkowie Pemuda Pacasila uważają, że przechwalając się okrucieństwem i brutalnością, utwierdzą swoją władzę, która w dużej mierze oparta jest na sile i wzbudzaniu strachu.
Nagrywając film, Anwar, wcielał się nie tylko w rolę oprawcy, ale również grał ofiary. To ćwiczenie empatii jest dla niego wstrząsem. Wydaje mu się, że rozumie, co czuli ludzie, których torturował i zabijał. Oppenheimer zwraca mu uwagę, że strach i niepokój, który odczuwa, grając, są niczym w porównaniu do uczuć ofiar, które wiedziały, że zginą. Zaczyna myśleć o swojej winie, chciałby uciec od przeszłości i wspomnień. W groteskowej wizji wyobraża sobie, że gdy umrze, ludzie których zabił, będą mu dziękować za to, że wysłał ich do nieba.