Po latach, odtwarzając swoje zbrodnie, łudzi się naiwnym przeświadczeniem, że odpowiednio dramatyzując swoje inscenizacje, nadając im właściwy „styl”, sprawi, że będą ciekawe i przyjemne dla widza, a jego ukażą jako bohatera, za którego się uważa. Dzieje się jednak coś odwrotnego – nadanie zbrodni popkulturowej otoczki, ze względu na swoją nieadekwatność, jedynie uwypukla ich okropieństwo.
Scena zbrodni w większym stopniu niż faktów historycznych dotyczy mechanizmów kształtowania historii i sprawowania władzyMelvin, Jess (April–June 2013). „An interview with Joshua Oppenheimer”. Inside Indonesia.. Zbrodnie popełnione przez Anwara i jego towarzyszy są legitymizowane przez wpisanie ich w większą, historyczną narrację. Nie muszą się wstydzić swoich zbrodni, gdyż są one traktowane jako patriotyczny heroizm. Gdy odtwarzają tę historię, wchodzą w konflikt z ideologią, która ich usprawiedliwia, gdyż ujawnia się zbrodniczą niesprawiedliwość, na której ta ideologia jest zbudowana. W filmie wyrazem tych sprzecznych tendencji są inscenizacje sennych koszmarów dręczących Anwara Congo. Wraz z rozwojem filmu fikcyjne elementy stopniowo wypierają historyczne wydarzenia, a całość robi się coraz bardziej surrealistyczna i dziwaczna. W pewnym sensie trafiamy „do głowy” Anwara Congo, gdyż to jego wyobraźnia kształtuje obrazy, które oglądamy.