Ogromnej betonowej ryby, tancerek i transseksualnych przebieranek nie byłoby w filmie, gdyby Congo mógł inaczej przekazać to, co czuje. Obraz pozwala uchwycić to, czego nie mogą wyrazić słowa. Anwar nie może przyjąć do wiadomości winy, którą odczuwa. Ten wewnętrzny konflikt unaocznia się w niezrozumiałych wizjach pełnych groteski i kiczu.
Recepcja filmu Scena zbrodni została pozytywnie przyjęta przez krytykę na całym świecie. Film Oppenheimera wygrał liczne nagrody m.in. Nagrodę BAFTA i Europejską Nagrodę Filmową. Był także nominowany do Oscara za najlepszy film dokumentalny.
Soe Tjen Marching, indonezyjska pisarka i badaczka, analizowała film w odniesieniu do pojęcia banalności zła. Termin ten użyty został przez Hannah Arendt, w celu wyjaśnienia zbrodni Adolfa Eichmanna. W świetle tej koncepcji Anwar byłby zwykłym człowiekiem, który postępował zgodnie z tym, co uważał za słuszne, nieświadom zła, które czyni. Ciężko sobie wyobrazić, że nie wiedział, co robi, i zaakceptować fakt, że jest takim samym człowiekiem jak my. Marching sugeruje, że być może Congo zaczął symulować wyrzuty sumienia, gdy zorientował się w intencjach reżysera. Kwestia ta pozostaje nierozstrzygniętaMarching, Soe Tjen (5 July 2013). „Coming to Grips With the Banality of Mass Murder in Indonesia’s Past”.