Hans Heinrich Friedrich Seehase (ur. 05.03.1887 w Rostocku-Warenmünde, zm. 19.11.1974 w Schalksmühle) – niemiecki inżynier i wynalazca.
Życiorys Hans Seehase był synem Johanna Joachima Friedricha Seehase – właściciela przydworcowej gospody w nadmorskim kurorcie Warenmünde. Uczęszczał on do tamtejszej szkoły ludowej. Gimnazjum realne ukończył w Rostocku, w którym w 1907 zdał maturę. Po zakończeniu praktyki w Stoczni Neptun (niem. Neptun Werft) w Rostocku wyjeżdża do Berlina, gdzie do 1912 studiuje budowę maszyn, a następnie pracuje tam do 1914 roku jako asystent na uczelni wyższej, kiedy to uzyskał z wyróżnieniem tytuł doktora za pracę pod tytułem „Doświadczalne ustalanie rozchodzenia się siły uderzenia oraz proces deformacji przy zgniataniu”. Następnie uzyskał stanowisko docenta.
W czasie pierwszej wojny światowej poznał Josepha Sablatniga. W 1916 Hans Seehase został dyrektorem technicznym w jego firmie produkującej samoloty. Od 1918 roku pracował dla Sablatniga nad projektami samolotów cywilnych, jak np. SAB P III, który latał pomiędzy Berlinem, Warenmünde i Kopenhagą. Wspomniana linia lotnicza należała do Sablatniga.