Podczas swojej pracy Seehase kierował się trzema zasadami: bezpieczeństwo, prostota i kompatybilność, które miały pełnić w jego projektach wiodącą rolę. Wedle tych zasadach powstały składalne skrzydła oraz układ sterowania, których transport koleją nie był problemem. Już w 1921 roku Seehase zaprojektował składany samochód o wadze 10 PS i zużyciu 6,5 litra na 100 km, niedługo potem skonstruował składany motor.
Po bankructwie berlińskiej firmy Sablatniga w 1923 roku otworzył on własne przedsiębiorstwo pod nazwą Dr. Seehase-Leichtbau, które produkowało przybory do szkicowania oraz suwaki logarytmiczne. Dzięki temu mógł on finansować nadal swoje projekty techniczne. W tym czasie skonstruował Seehase szybowiec, który pierwszy raz został przetestowany 23 kwietnia 1923 w Berlinie. W tym samym roku zgłosił Seehase patent szybowcowy o numerze 398388. Licencja do produkcji szybowców przekazana została marynarce wojennej. Nie otrzymały one jednak zezwolenia na startowanie z utwardzonej nawierzchni. Dalsze badania nad wynalazkiem zaprzestane zostały tuż po rozpoczęciu się wojny, gdyż uznano go „za mało istotny pod względem wojskowym”.