Mapa.
Po skoku awansowany na stopień majora, przydzielony do Dowództwa Wojsk Łączności Oddziału V Łączności Komendy Głównej AK jako kierownik Referatu III (wydawanie regulaminów, instrukcji itp.), następnie również (równolegle) jako kierownik Referatu II (wywiad techniczny, dywersja i sabotaż na liniach komunikacyjnych, łączność), a od listopada 1943 roku p.o. szefa sztabu wojsk łączności.
W Powstaniu Warszawskim w tzw. II rzucie Komendy Głównej AK, w dyspozycji mjr. Jerzego Uszyckiego ps. Ort, dowódcy Wojsk Łączności. Pod koniec sierpnia jako ochotnik uczestniczył w ataku na budynek centrali telefonicznej przy ul. Piusa XI 19 (tzw. mała PAST-a). Pod koniec powstania przydzielony jako szef Oddziału I Departamentu Łączności Ministerstwa Obrony Narodowej. Po upadku powstania, 2 października 1944 wyszedł z Warszawy z ludnością cywilną. Od października 1944 jako oficer Oddziału V KG AK, przydzielony do nadzoru nad łącznością podczas operacji zrzutowych oraz „Most”. Od grudnia 1944 wraz z mjr Antonim Klimasem ps. Perć w ochronie Wincentego Witosa, prezesa Stronnictwa Ludowego.