Pierwszy Synod Generalny zwołano 22 maja 1864. Do 9 lipca odbyły się w sumie 32 posiedzenia, na których obradowali częściowo wspólnie ewangelicy luterańscy i helweccy, a zaowocowały one ustawą kościelną poddaną parlamentowi do uchwalenia. Parlament po licznych zmianach nadał jej sankcję cesarską 6 stycznia 1866. 15 grudnia 1891 C. K. Ministerstwo Wyznań i Oświaty zatwierdziło „Ustawę ewangelickiego kościoła augsburskiego i helweckiego wyznania” uchwaloną przez Generalne Synody obu konfesji w 1889.
Według schematyzmu kościelnego z 1875 Kościół podzielony był następująco: Evangelische Kirche A.B. (Kościół Ewangelicki Augsburskiego Wyznania): Superintendentura wiedeńska (30 zborów; 5 senioratów: Niederösterreichisches Seniorat, Triester S., Steiermärkisches S., Kärntner Seniorat jenseits der Drau, Kärntner Seniorat diesseits der Draun und im Smündthal) Superintendentura górnoaustriacka (16 zborów; 2 senioraty: Oberländer S., Unterländer S.) Superintendentura czeska (24 zbory; 3 senioraty: Westliches S., Mittleres S., Oestliches S.) Superintendentura Ašu (3 zbory) Superintendentura morawsko-śląska (32 zbory; 3 senioraty: Brünner S., Zauchteler S., Schlesisches S.) Superintendentura lwowska (22 zbory;