Sytuacja ta zachęciła Dorów do powrotu na Peloponez. W 1150 p.n.e. Kleodajos na czele Dorów wyruszył na Mykeny, lecz poniósł klęskę na Przesmyku Korynckim. Po dwudziestu latach, w roku 1130 p.n.e. Arystomachos ponownie powiódł Dorów przeciwko Mykenom. Również i on został pokonany na Istmie. Trzydzieści lat później Temenos i Kresfontes zwyciężyli wanaksa Myken – Tisamenosa. Dorowie zajęli Argolidę, Lakonię i Messenię.
Wieki ciemne Po tych wydarzeniach nastąpił okres nazywany wiekami ciemnymi. Był to okres kryzysu w rolnictwie i zmniejszenia się areału upraw winorośli i oliwki. Nastąpił częściowy nawrót do pasterstwa. Wyposażenie grobów z tej epoki było skromne i pozbawione cennych kruszców.
Nie wszędzie jednak doszło do zupełnego upadku. Wykopaliska z Attyki i wyspy Eubei wskazują na dość dobrą sytuację ekonomiczną i utrzymanie wymiany handlowej z Egiptem, Syrią i Cyprem. Mykeńskie budownictwo monumentalne zachowało się w Jolkos i na Naksos. Czołowymi ośrodkami politycznymi były Ateny, Argos i Kreta. Jedynym typem osadnictwa pozostały osady wiejskie. Nawet ówczesne Ateny czy Argos były dużymi osadami, ale nie były miastami – pojawią się one dopiero w połowie VIII w. p.n.e. z nastaniem nowego okresu w dziejach starożytnej Grecji.