Wkrótce w Atenach pojawia się dekoracyjna ceramika „geometryczna”, a wyposażenie pochówków wskazuje na powolny wzrost zamożności. Ceramika wykonywana na obrotowym kole garncarskim stała się poszukiwanym produktem eksportowym Grecji w okresie „wieków ciemnych”.
Również w tym okresie dokonał się inny zwrot w cywilizacji technicznej Greków – upowszechnienie żelaza. Było ono znane Achajom, jednak dostatek miedzi i cyny powodował, że używano łatwiejszego w wytopie brązu, z którego wytwarzano broń, naczynia i ozdoby. Z rud żelaza otrzymywano jedynie gąbczastą surówkę, z której możliwe było wykuwanie tylko drobnych przedmiotów; większe (siekiery, miecze, sztylety) były lichej jakości, gorsze od wykonanych z brązu, wskutek czego broń żelazna służyła do ozdoby, nie do walki. Dopiero niedostatek cyny i miedzi wymusił udoskonalenie techniki obróbki żelaza.
W okresie „wieków ciemnych” zaczęła się kształtować religia właściwa późniejszej Grecji klasycznej. Z okresu mykeńskiego znamy (tylko z nazwy) imiona takich bóstw jak: Posidaeja, Diwija, Pajawon, Pani Labiryntu, Pani na koniu, Pani ze szczytów, Pipituna, Eleutia, Mater Theia, Manasa, Drimios, Dipsioi, Enuualios. Naczelnym bóstwem był Posejdon. Znana była Hera, Artemida, Atena, Ares i Dionizos.