Społeczeństwo epoki mykeńskiej W społeczeństwie mykeńskim władza i ziemia należała do króla z tytułem wanaks, obok zaś niego stał dowódca wojskowy lawagetas (z greckiego ‘wojsko’ i ‘prowadzić’). Wanaks nadawał w użytkowanie działki ziemi swym przybocznym towarzyszom (hequetai), w zamian za co obowiązani byli oni do służby wojskowej. Część z nich walczyła na rydwanach; w czasie pokoju dbali o konie i rydwany będące własnością wanaksa. Inni hequetai dowodzili oddziałami pieszymi. Ścisłej grupy urzędniczej nie było, ponieważ nie istniał system biurokratyczny. W razie potrzeby władca wybierał odpowiednie osoby spośród hequetai i zlecał im wykonanie określonych zadań. W takich warunkach nie wykształciła się jeszcze znana z późniejszych wieków arystokracja. Najniżej w społeczeństwie stali niewolnicy – douloi, choć byli oni nieliczni i trudno wskazać istotne różnice w statusie pomiędzy nimi a ludźmi wolnymi.
Mykeńczycy byli mocno spokrewnieni z Minojczykami, których cywilizacja rozkwitała na Krecie pomiędzy 3000 a 1400 r. p.n.e..
Zobacz też
sztuka mykeńska kultura egejska kultura minojska
Przypisy
Bibliografia