Oblężenie Kaiserswerth – działania zbrojne w Nadrenii toczące się w okresie od 18 kwietnia do 15 czerwca 1702 r. i będące jednym z wczesnych epizodów wojny o sukcesję hiszpańską.
W walkach o miasto (dziś jedna z północnych dzielnic Düsseldorfu) i twierdzę Kaiserpfalz uczestniczyły wojska koalicji antyfrancuskiej oraz siły francuskie pod naczelnym dowództwem marszałka Kamila Tallarda. Blisko dwumiesięczne oblężenie zakończyło się zwycięstwem wojsk koalicjantów i całkowitym zniszczeniem miasta wraz z twierdzą.
Wydarzenia poprzedzające W pierwszych miesiącach konfliktu będący w sojuszu z Francją elektor koloński abp Józef Klemens Bawarski przekazał swoim sojusznikom miasta Zons i Neuss, a także nadreńskie miasto Kaiserswerth z twierdzą Kaiserpfalz, gdzie pozostawiono nieliczną (5-6 batalionów) załogę wojskową pod dowództwem markiza de Blainville. W imieniu państw Świętego Cesarstwa Rzymskiego stanowczo sprzeciwili się temu książę Jülich-Bergu oraz elektor palatynacki Jan Wilhelm Wittelsbach, a także władcy Prus i Hanoweru. Z pomocą wojsk holenderskich i angielskich zdecydowano się podjąć oblężenie Kaiserswerth dla usunięcia Francuzów. Na czele sił sprzymierzonych liczących 18 000 żołnierzy i wyposażonych w silną artylerię, stanął cesarski generał Walrad ks. Nassau-Usingen.