Ewell znakomicie dowodził dywizją w małej armii Jacksona, wygrywając kilka starć z większymi formacjami Frémonta, Banksa i Shieldsa. Następnie armia Jacksona została wezwana do Richmondu by wesprzeć Roberta E. Lee w obronie miasta przed Armią Potomaku generała George’a McClellana prowadzącą kampanię półwyspową. Ewell wyróżnił się w bitwach pod Gaines’ Mill i Malvern Hill. Chociaż Lee pokonał Armię Unii w szeregu bitew znanych jako bitwy siedmiodniowe, nadal istniało zagrożenie z północy, gdzie operowała unijna Armia Wirginii Johna Pope’a, więc korpus Jacksona został wysłany celem zneutralizowania jej. Ewell ponownie pokonał Banksa 9 sierpnia w bitwie pod Cedar Mountain i walczył dobrze w II bitwie nad Bull Run, ale został ranny 29 sierpnia pod Groveton, skutkiem czego amputowano mu nogę poniżej kolana.
Po długotrwałym leczeniu Ewell wrócił do Armii Północnej Wirginii po bitwie pod Chancellorsville. W związku z tym, że Jackson został śmiertelnie ranny w tej bitwie, 23 maja Ewell otrzymał awans na stopie lieutenant general i dowodzenie II KorpusemPfanz, s.273..