Na samym początku kampanii gettysburskiej Ewell uderzył na Winchester, biorąc do niewoli 4-tysięczny garnizon miasta i zagarniając 23 działa. Jego korpus szedł w pierwszym rzucie inwazji na Pensylwanię i był bliski zajęcia stolicy stanu, Harrisburga, ale został wezwany przez Lee do zmiany zadań na rzecz koncentracji wszystkich sił w marszu na Gettysburg.
Jednak podczas bitwy pod Gettysburgiem reputacja Ewella jako dowódcy bardzo ucierpiała. 1 lipca 1863 roku korpus Ewella przybył pod Gettysburg z północy i uderzył na XI i część I Korpusu Armii Potomaku, zmuszając je do wycofania się przez miasto i zajęcia pozycji obronnych na Wzgórzu Cmentarnym na południe od Gettysburga. Lee, który właśnie przybył i zorientował się w sytuacji, zrozumiał jak ważna jest to pozycja. Posłał więc Ewellowi polecenie zajęcia Wzgórza Cmentarnego „o ile to możliwe”. Historyk James M. McPherson napisał: „Gdyby Jackson żył, z pewnością uznałby, że to możliwe. Ale Ewell nie był Jacksonem”McPherson, s.654.. Ewell uznał, że atakować nie należy.