Jacques Chapiro (wł. Jakow Szapiro, ukr. Жак Шапіро, ros. Жак Шапиро) (ur. 13 czerwca 1897 w Dyneburgu, Łotwa, zm. 1972 w Paryżu, Francja) – francuski malarz pochodzący z Łotwy.
Urodził się w rodzinie żydowskiego rzeźbiarza Abrahama Szapiro, początkowo uczęszczał do szkoły żydowskiej dla chłopców, a mając dziesięć lat rozpoczął naukę malarstwa. W 1915 wyjechał do Charkowa, gdzie uczył się w Akademii Sztuk Pięknych, trzy lata później przeniósł się do Kijowa, gdzie uczęszczał do szkoły sztuk pięknych. Podczas Rewolucji Październikowej projektował plakaty propagandowe, w 1919 stanął na czele szkoły w Jekaterynowsławiu (obecnie Dnipro). W 1920 przeprowadził się do Piotrogrodu, gdzie kontynuował naukę w Akademii Sztuk Pięknych, równocześnie pracował jako dekorator w teatrze dla dzieci. Współpracował z Wsiewołodem Meyerholdem, z którym rok później zetknął się w Moskwie w teatrze żydowskim Habima, gdzie projektował dekoracje do występów Jewgienija Wachtangowa i Konstantego Stanisławskiego. W 1922 poznał Annę, córkę malarza Aleksandra Benois, para w tym samym roku wzięła ślub. Poza pracą zawodową dużo tworzył, swoje prace wystawiał w salonie Dobrychina, w 1925 przyłączył się do grupy „Wielka Sztuka”. W tym samym roku wyjechał do Paryża, gdzie popadł w tarapaty finansowe.