Spotkał wówczas Lazare Volovicka (Łazarza Wołowika), od którego dowiedział się o istnieniu w dzielnicy Montparnasse kolonii artystycznej „La Ruche” (pol. „Ul”). W krótkim czasie związał się z paryskim środowiskiem artystycznym, bywał w odwiedzanych przez artystów kawiarniach i intensywnie tworzył. Od 1926 wystawiał swoje prace w Salonie Niezależnych, Salonie des Tuileries, jego pracownia w „La Ruche” istniała do 1930. Pod koniec lat 20. poznał Sergieja Diagilewa, był autorem dekoracji dla prowadzonego przez niego baletu. Współpraca ta trwała do 1929, kiedy Diagilew zmarł. W 1930 miał wystawę indywidualną w galerii Kleinmana, a w 1936 Galerii Bonaparte. W 1937 z inicjatywy Weissberga i Aronsona powstało w Paryżu stowarzyszenie artystów żydowskich i liczyło około dwustu członków, wielu z nich podejmowało tematykę związaną z kulturą i tradycją żydowską. Po wybuchu II wojny światowej w obawie przed prześladowaniami wyjechał do Serres w Alpach Wysokich, a od 1942 przebywał w Carpentras. W 1945 wyjechał na krótko do Włoch, gdzie poślubił Vadiey Zade i razem powrócili do Paryża, gdzie otworzył swoją pracownię. W tym okresie rozpoczął spisywać w humorystyczny sposób swoje wspomnienia z czasów „La Ruche”, książka ta ukazała się w 1960. Pierwszą powojenną wystawę indywidualną miał w Paryżu w 1946, kolejną w 1949.