W swej twórczości używali oni palety neutralnej, złożonej głównie z zimnych barw: zielonej, niebieskiej, fiołkowo-różowej i fioletowej, z delikatną domieszką różnych odcieni szarości, starannie cieniowanymi w celu uzyskania tonacji dominującej.
Drugi nurt stanowili zwolennicy angielskiego estetyzmu, widocznego w twórczości osiadłego w Europie amerykańskiego malarza Jamesa McNeilla Whistlera. Korzystając z estetyzmu, a zwłaszcza z dorobku Whistlera, całe pokolenie amerykańskich malarzy opanowało formalną technikę kompozycyjną i strategię dekoracyjną opartą na uogólnionym odcieniu (osiąganym przez neutralne gruntowanie płótna), nabierając przy tym fundamentalnego przekonania, że obraz powinien wyrażać nastrój, a nie być sentymentalną czy dydaktyczną narracją. Niektóre dzieła tonalistów nosiły również wpływ symbolizmu, francuskiego ruchu literacko- artystycznego, który przedkładał wyimaginowane i psychologiczne doświadczenia nad rzeczywistość.
Obok wpływów europejskich ważne dla rozwoju tonalizmu były też wizjonerskie płótna twórców amerykańskich takich jak Albert Pinkham Ryder i Ralph Albert Blakelock, z których każdy, bez korzystania z osiągnięć zagranicznych szkół, wypracował niepowtarzalny styl i romantyczną tematykę (wkrótce powszechnie naśladowane).