Choć mający europejskie korzenie, tonalizm był uważany za styl z gruntu amerykański i był postrzegany jako patriotyczny. Został on zdefiniowany długo po tym, jak jego przedstawiciele ugruntowali swoją pozycję. W zasadzie nastąpiło to po śmierci George’a Innessa w 1894 roku, kiedy tonalizm doszedł do głosu dzięki pejzażom Henry’ego Warda Rangera.
Od lat 90. XIX wieku tonalizm był - podobnie jak impresjonizm – stylem uznanym przez krytyków i kolekcjonerów. Oba style traktowane były jeśli nie jako konkurencyjne, to z pewnością jako różne pod względem estetyki. Tonalizm był zasadniczo sztuką pejzażu: stonowanego, głębokiego i uduchowionego. Impresjonizm także koncentrował się na pejzażu, ale zawierał bardziej kosmopolityczny i narracyjny motyw, włączając postać, i stosował jasne tonacje i urywane ruchy pędzla dla uchwycenia migotliwych efektów światła słonecznego. Estetyki tych dwóch stylów nie wykluczały się wzajemnie, a artyści obu obozów swobodnie korzystali z osiągnięć strony przeciwnej;