Charakterystyka Preferowane przez tonalistów motywy to świt lub zmierzch, nadciągająca mgła i światło księżyca, gdzie atmosfera jawi się zarówno jako namacalna jak i przywołująca stan poezji i medytacji. Tacy artyści jak John Henry Twachtman i Henry Ward Ranger stosowali techniki zaczerpnięte z europejskiej sztuki pejzażu, zwłaszcza od artystów szkoły haskiej (Jozef Israëls i Anton Mauve), z naciskiem na swojskie krajobrazy, skąpane w srebrzystym świetle. Pod wpływem francuskiego dorobku, zwłaszcza z prac Jules’a Bastien-Lepage’a amerykańscy emigranci, jak bracia Lovel Birge i Thomas Alexander Harrisonowie oraz Julian Alden Weir rozwinęli zamiłowanie do naturalnych zjawisk atmosferycznych (połączonych z wyrazistym rysunkiem) oraz do stosowania wysokich horyzontów, aby radykalnie skupić uwagę widza na temacie pierwszego planu. W zestawie tonalistycznych efektów ważną rolę zaczęła odgrywać technika satynowania, kładzenia cienkich warstw pigmentu zawieszonych w oleju lub lakierze. Za część tradycji tonalizmu uznana została również technika sfumato, sięgająca swymi korzeniami weneckiego malarstwa renesansowego.