tak więc tonalizm został przyswojony przez czołowych amerykańskich impresjonistów, a ze swymi często niejednoznacznymi formami i tematyką nawet antycypował abstrakcję. Przykładem jest tu Thomas Dewing, często zaliczany do impresjonistów z powodu figuratywnej tematyki swych prac, ale też zdecydowanie należący szkoły tonalistycznej, będąc następcą raczej Degasa niż Moneta.
W 1914 roku pejzaż tonalistyczny był już na tyle zakorzeniony w twórczości artystów amerykańskich, że malarzy tonalistycznych określano jako grupę lub szkołę (Tonal School), którą kierował pejzażysta i nauczyciel Henry Ward Ranger. Tonalizm jako ruch i szkoła malarstwa pejzażowego przetrwał do lat 20. XX wieku i wywarł decydujący wpływ na artystów ze Stieglitz Circle jak John Marin i Marsden Hartley, a w latach późniejszych inspirował modernistów: Miltona Avery, a nawet Jacksona Pollocka, którego uwagę zwróciła romantyczna abstrakcja obrazów Alberta Pinkhama Rydera. Do dziedzictwa amerykańskiego tonalizmu odwołują się również współcześni artyści amerykańscy, jak Wolf Kahn, Russell Chatham czy April Gornik.