Ze względu na późniejsze, szerokie oddziaływanie buddyzmu w Azji Środkowej przyjmuje się, że podobną etymologię może mieć również tunguskie słowo szaman.
Teksty źródłowe informują o wzajemnych, bardzo napiętych relacjach dziedzicznych braminów i wędrownych samanów (Panini, sławny indyjski gramatyk, użył nawet zwrotu śramana-brahmanam dla określenia odwiecznej wrogości). Fakt ten, w połączeniu z obserwacją, iż nowe ruchy religijne najchętniej przyjmowały ramy organizacyjne, wzorowane na indyjskich, północno-wschodnich „republikach” (najstarszych, rodzimych organizmach protopaństwowych, najsłabiej przemieszanych z Indoariami), stanowi podstawę do przypuszczeń o przedwedyjskich korzeniach tego nurtu. Jednak pomimo tego, iż tradycja wędrownych ascetów mogła sięgać czasów cywilizacji doliny Indusu, pierwsze zorganizowane szkoły wyłoniły się dopiero w VI wieku p.n.e.
Samani i zorganizowane szkoły (VI i V wieku p.n.e.) Głębokie przemiany społeczne i gospodarcze w północnych Indiach, w I poł. I tysiąclecia p.n.e.