Zamek pełnił funkcję siedziby starosty włodzimierskiego oraz ośrodka sądu i kancelarii grodzkiej.
W 1628 roku starostą włodzimierskim był Roman Hoscki, a dochód z gruntów należących do zamku określano na 200 florenów.
W 1683 roku wielki pożar Włodzimierza zniszczył zamek starościński i leżący w innym miejscu zamek biskupi.
XVIII wiek i zanik zamku Lustracja z 1765 roku przedstawiała zamek jako założenie położone na podmokłym terenie i otoczone wysokimi wałami ziemnymi. Drewniany most prowadzący przez mokradła był uszkodzony, natomiast brama została niedawno odbudowana i miała dwie kondygnacje.
W dolnej części bramy znajdowało się więzienie przeznaczone dla ludności pospolitej, na piętrze zaś izba z alkierzem służąca m.in. do osadzania przedstawicieli szlachty. Przy bramie stał drewniany budynek sądu grodzkiego oraz kancelaria. Na terenie zamku znajdowały się ponadto cztery niewielkie budynki mieszkalne.
Uzbrojenie warowni było wówczas symboliczne – znajdowały się w niej dwa żelazne działa, z których jedno było rozerwane, a drugie zardzewiałe. Wały częściowo się osuwały, natomiast ślady dawnych fos zanikały.