Julian Grabowski (ur. 25 grudnia 1848 w Warszawie, zm. 26 lutego 1882 w Krakowie) – polski chemik organik i technolog.
mały|Grób Juliana Grabowskiego na cmentarzu Rakowickim|lewo W 1866 rozpoczął studia na oddziale przyrodniczym Wydziału Filozoficznego Szkoły Głównej Warszawskiej ukończył je w 1870 z tytułem kandydata nauk. Dalsze studia kontynuował w Berlinie gdzie przetłumaczył na język polski Podręcznik Technologii Chemicznej opracowany przez Rudolfa Wagnera. Od 1871 pracował w Strasburgu pod kierunkiem Adolfa Baeyera, który zatrudnił go na stanowisku prywatnego asystenta. Współpraca obu chemików trwała do 1875 i zaowocowała 12 publikacjami dotyczącymi m.in. struktury i syntezy barwników ftaleinowych. W 24 grudnia Narodzenia 1873 Grabowski wraz z grupą przyjaciół, wybrawszy się na nocny spacer wziął udział w akcji ratunkowej w przypadkowo napotkanym pożarze. Odniesione wówczas ciężkie rany na całe życie zniekształciły mu twarz i stały się przyczyną nieuleczalnych silnych bólów. Kojenie ich morfiną spowodowało popadniecie w nałóg, który dramatycznie skrócił mu życie. W 1875 przeniósł się do Lwowa jako asystent Bronisława Radziszewskiego. W czerwcu 1875 wygłosił wykład habilitacyjny Chemia kwasu rezolowego, jego budowa i zastosowanie i uzyskał stanowisko docenta chemii technologicznej w Lwowskim Instytucie Politechnicznym.