Podczas jednego z takich spotkań znajomi dostrzegają na ramieniu Alfreda ślad po kuli. Alfred wyznaje, że to ślad po jego ostatnim pojedynku, nie chce jednak wyjawić jego szczegółów. W końcu zgadza się wyznać całą prawdę Dumasowi. Przyjaciele spotykają się, po czym de Nerval opowiada pisarzowi swoją historię.

Kilka lat temu Alfred de Nerval zakochał się w poznanej na przyjęciu pięknej dziewczynie nazwiskiem Paulina de Meulien. Dziewczyna była z bogatej rodziny. Zbyt bogatej, by młodzieniec mógł ją poślubić. Załamany tym faktem Alfred wyrusza w świat szukać przygód i majątku. Któregoś dnia wraca do Francji, gdzie spotyka go nowy cios ze strony losu – Paulina wyszła bowiem za mąż za hrabiego Horacego de Beuzeval. De Nerval pogrążony w rozpaczy próbuje zapomnieć o ukochanej. Rzuca się w wir zajęć i przygód. Pewnego dnia idąc za głosem swych pasji żeglarskich, wypływa łódką na morze. Niestety wybucha sztorm, z którego Alfred cudem tylko uchodzi z życiem. Nieprzytomnego fale wyrzucają na brzeg. Młodzieniec po przebudzeniu się odkrywa, że znajduje się na pustkowiu. Poszukując jakiegoś miejsca, gdzie są ludzie, jest świadkiem dziwnego wydarzenia – tajemniczy mężczyzna zamyka na klucz grobowiec. Zachowanie to wzbudza obawy de Nervala.