Znaleziony przez ludzi Alfred dowiaduje się, że miejsce, w którym obecnie się znajduje, to ziemie hrabiego de Beuzeval, zaś grobowiec, który widział, należy do jego rodziny. Alfred dowiaduje się również, że jego ukochana Paulina (żona hrabiego) niedawno zmarła. Zrozpaczony chce ją zobaczyć ostatni raz. Lecz ku swemu wielkiemu zdumieniu odkrywa, że ciało, które pokazuje hrabia swoim bliskim, wcale nie należy do Pauliny, lecz innej młodej kobiety. Nie wiedząc, co ma o tym wszystkim myśleć młodzieniec wraca na teren grobowca, który przypadkiem znalazł. Udaje mu się wejść do środka za pomocą klucza ukrytego w pobliżu. W grobowcu zaś odnajduje umierającą Paulinę. Alfred rozpoznaje ukochaną, wyciąga ją z grobowca, po czym łodzią przewozi w bezpieczne miejsce. Paulina wyznaje mu, że została tu zamknięta przez męża, który w ramach litości, by nie umierała z głodu, zostawił jej kielich z trucizną. Kobieta przeżyła dwa dni i dnie noce bez pożywienia i nadziei na uratowanie, więc ostatecznie zażyła truciznę, ale chwilę potem zjawił się Alfred i ocalił ją. Trucizna jednak zaczyna działać. Ukochany podaje Paulinie wodę, dzięki czemu kobieta zwraca truciznę i powoli dochodzi do zdrowia. Boi się jednak swojego męża. Prosi Alfreda, by ten zabrał ją z kraju jako swoją siostrę.