Paulina jednak czuła mieszane uczucia do hrabiego – z jednej strony podziwiała go, z drugiej zaś z nieznanych jej przyczyn obawiała się. Zaczęła więc unikać swego adoratora, który odpowiedział na to listem do niej. W liście tym zapowiedział jej, że musi ona zostać jego żoną, gdyż on jest w niej zakochany i gotowy prześladować ją, póki ona mu nie ustąpi. Paulina przerażona spaliła list i zataiła wszystko przed matką. W końcu jednak zwierzyła się jej ze swych obaw. Matka jednak uznała hrabiego de Beauzaval za świetną partię dla jej córki, nie chciała jednak naciskać na Paulinę, by wybrała go na męża. Paulina ostatecznie zgodziła się zostać żoną Horacego i pół roku później wyszła za niego. Małżonkowie żyli szczęśliwie do czasu, gdy Horacy nagle opuścił dom i udał się ze swymi przyjaciółmi – nazywanymi przez Paulinę Henrykiem i Maksem – do swej posiadłości w tajemniczych sprawach. Gdy mąż długo nie wracał, żona zaczęła się o niego niepokoić. Postanowiła udać się do niego i dowiedzieć, co się stało. W przeddzień realizacji swego planu otrzymała od niego list, w którym Horacy oznajmił jej, gdzie jest oraz dodał, iż nieobecność jego musi się przedłużyć. Poprosił on więc żonę, by nie opuszczała ona domu matki i czekała na jego powrót.