De Nerval z bólem serca (liczył bowiem na inne uczucia ze strony ukochanej niż tylko siostrzane) zgadza się i wywozi ją za granicę, gdzie zamieszkują razem jako rodzeństwo. Paulina podejmuje pracę nauczycielki, Alfred zaś czule się nią opiekuje i wyznaje jej miłość. Kobieta jednak nie potrafi się z nim związać wiedząc, że jej mąż wciąż żyje. Ponieważ zaś ukochany nie wie, jak doszło do jej uwięzienia w grobowcu, Paulina opowiada mu swoją historię.
Okazuje się, że Paulina również zakochała się w Alfredzie podczas przyjęcia, na którym się poznali. Ponieważ jednak zbyt duża różnica majątkowa ich dzieliła, nie mogli być razem. Paulina pogodziła się z tym, choć przyszło jej to z trudem. W 1830 roku wybrała się z matką do jej przyjaciółki. Tam zaś podczas polowania syn gospodyni nieomal zginął zabity przez rozjuszonego dzika, lecz młodzieńca ocalił wówczas jego przyjaciel – dwudziestoośmioletni hrabia Horacy de Beuzaval. Mężczyzna zrobił na osiemnastoletniej Paulinie wielkie wrażenie, zwłaszcza gdy dowiedziała się ona o jego przygodzie w Indiach, gdzie sam jeden uzbrojony jedynie w nóż zabił wielką tygrysicę. Hrabiemu również Paulina wpadła w oko, więc zaprosił on ją z matką i przyjaciółmi do swej posiadłości, gdzie jego miłość do młodej dziewczyny zaczęła kwitnąć.