Ponieważ jednak nie chciał, by umierała ona w męczarniach z głodu pozostawił jej truciznę jako sposób szybszego zejścia z tego świata. Paulina dopiero po dwóch dniach głodówki wypiła truciznę, ale chwilę potem została ocalona przez ukochanego Alfreda.
Po opowiedzeniu przez Paulinę swojej historii Alfred chce pomścić ją, ale ukochana zmusza go, by złożył jej przysięgę, iż nie wyda jej męża władzom. Alfred, aczkolwiek niechętnie, wyraża na to zgodę. Zakochani żyją dalej jako brat i siostra nie konsumując swojego związku, choć oboje coraz rzadziej ukrywają przed sobą, że się kochają. Po jakimś czasie Paulina zaczyna czuć się coraz gorzej. Wezwany na pomoc lekarz odkrywa, iż trucizna zażyta wcześniej przez kobietę osłabiła jej organizm do tego stopnia, że może ona umrzeć. Radzi młodzieńcowi zabrać ją za granicę w celu poprawy zdrowia. Alfred zabiera ukochaną do Szkocji, a potem do innych uzdrowisk leczniczych, gdzie Paulina powoli odzyskuje siły. Zakochani żyją spokojnie do czasu, gdy de Nerval dowiaduje się z listu od swej matki, iż hrabia de Beuzaval zaleca się do jego siostry Gabrieli. Przerażony bojąc się, że dziewczyna wpadnie w jego ręce Alfred wraca do Francji i w rozmowie z matką oznajmia, iż nie zgadza się na ślub Gabrieli i Horacego.