Pomagał w tym fakt, że siostra kobiety, Franciszka Brucka w przeciwieństwie do Pauliny, czuła przynależność narodową do Polski.

Szef ekspozytury bydgoskiej – mjr Jan Żychoń, za pomocą jej siostry i jej męża podjął próby werbunku P. Tyszewskiej, oferując jej spłatę długówA. Brzeziecki, Wielka Gra Majora Żychonia. As wywiadu kontra III Rzesza, Kraków 2021, s. 269.. Początkowo nie przyniosło to rezultatów, mimo iż para aktywnie podejmowała próby nakłonienia do podjęcia współpracy z polskim wywiadem. Dodatkowo do próby werbunku J. Żychoń oddelegował innych funkcjonariuszy, którzy mieli regularnie nachodzić kobietę w jej sklepie, co również nie przyniosło oczekiwanych skutków.

Z powodów finansowo-prawnych, latem 1936 roku Franciszka i Brunon sami zwrócili się o pomoc do J. Żychonia, co sprawiło, że oficjalnie trafili na listę agentów ekspozytury bydgoskiej wywiadu polskiego. Ich zadaniem stała się inwigilacja P. Tyszewskiej. Brunon pomagał R. Kohtzowi i P. Tyszewskiej w pracach remontowych, a Franciszka w pracach domowych, dzięki temu i bez pomocy Pauliny mieli dostęp do wielu dokumentów niemieckich, gdyż mężczyzna często pracował w domu, przynosząc nawet pocztę kurierską. Wkrótce i sama Paulina zwróciła się, za pośrednictwem siostry, do polskiego wywiadu.