W czasie bitwy pod Jaktorowem pułk „Palmiry-Młociny” został rozbity, jednak Gaworskiemu udało się wyprowadzić swoją kompanię z kotła. Przebijając się na obszar znajdujący się pod kontrolą 25 pułku piechoty AK na początku października w czasie jednej z potyczek w lasach Brudzewickich ranny wskutek postrzału poniżej kolana. 8 października 1944 rozwiązał kompanię. Do 17 grudnia 1945 roku przebywał na leczeniu w szpitalu w Szydłowcu, następnie jako oficer do zleceń Dowódcy Lotnictwa AK cichociemnego płk Romana Rudkowskiego ps. Rudy. 15 stycznia 1945 roku awansowany na stopień kapitana.
11 maja 1945 roku aresztowany w Gdyni, następnie zwolniony. Pozostał w konspiracji, nawiązał kontakt z płk. Janem Gorazdowskim ps. Wolański, szefem Wydziału Personalnego Oddziału I Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj, działał do 14 września 1945 roku. 25 września 1945 roku wyemigrował do Wielkiej Brytanii, podczas podróży opiekował się żoną gen. Tadeusza Komorowskiego ps. Bór, Ireną oraz dwoma jej synami. 10 października 1945 roku zameldował się w Oddziale VI (Specjalnym) Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie. Po demobilizacji pracował jako projektant małych kotłów wysokociśnieniowych dla jachtów i małych statków. Zmarł 5 kwietnia 1963 roku w Londynie, pochowany na Gap Road Cemetery (Wimbledon, Londyn), grób – E/A/52 .