Wszystkie te rozwiązania pojawiły się już wcześniej osobno w konstrukcjach różnych producentów jednak ich połączenie w Titanie dało początek układowi autobusu piętrowego, który zdominował komunikację miejską Londynu i innych miast Wielkiej Brytanii na dziesięciolecia. Już w 1928 Rackham za namową Lorda Ashfielda przeszedł na stanowisko głównego inżyniera i projektanta do Associated Equipment Company (AEC), gdzie proponowano mu lepsze warunki finansowe. Zaprojektowany przez niego AEC Regent i jego kolejne generacje stały się bezpośrednim konkurentem Titana. Po scaleniu londyńskich przewoźników komunikacji miejskiej w London Passenger Transport Board (LPTB) w 1933 organizacja dysponowała ok. 300 Titanami PD1 i PD2, jednak stołeczny rynek nowych autobusów był dla Leylanda częściowo stracony. London General Omnibus Company, spółka matka AEC, która weszła w skład LPTB pod szefostwem Lorda Ashfielda, zagwarantowała swojemu producentowi autobusów 75% nowych zamówień. Do 1939 Leyland uzyskał tylko jeden kontrakt na 100 szt. modelu TD4 dla Londynu, jednak utrzymał dominującą pozycję w innych miastach Wielkiej Brytanii. Od wersji TD3 z 1933 dostępny był wybór między silnikiem benzynowym a 6-cylindrowym – wysokoprężnym z bezpośrednim wtryskiem oleju napędowego.