Jako opcja wyposażenia pojawiła się też przekładnia hydrokinetyczna w przeniesieniu napędu. Od 1937 i wersji TD5 silnik wysokoprężny i 24-voltowa instalacja elektryczna stały się standardem. Produkcję ostatniej przedwojennej generacji TD7 zakończono w 1942.
Powojenna produkcja została wznowiona w 1946 modelem PD1 (ang. Passenger Double-decker – pasażerski dwupokładowy) wraz z pochodnym Tigerem PS1. Kolejne wersje aż po finalną PD3 były pochodną zmian przepisów dopuszczających większą szerokość i długość nadwozia oraz większy ciężar całkowity pojazdu, rozwoju techniki motoryzacyjnej i wprowadzania nowych jednostek napędowych. Wszystkim powojennym generacjom Titana towarzyszyły wersje przeznaczone na eksport OPD (ang. Overseas PD – międzynarodowy pasażerski dwupokładowy). W odróżnieniu do eksportowego Tigera nie było jednak wersji ze stanowiskiem kierowcy przeniesionym na lewą stronę, nawet gdy konstrukcja zabudowy miała wejście dla pasażerów dostosowane do ruchu prawostronnego. W wersjach przedłużonych wejście i schody na górny pokład mogły być przeniesione z tylnej platformy między osie autobusu. Do 1954 produkowane też były dla Londynu wersje: RTL (PD2-7RT według oznaczeń Leylanda, 1630 szt.) i poszerzona RTW (PD2-6RT. 500 szt.).