Malejące zainteresowaniem modelem, wynikające ze spadku popularności autobusów przedniosilnikowychSilnik z przodu pojazdu nie pozwalał na umieszczenie drzwi obok stanowiska kierowcy, w związku z czym konieczna była obecność konduktora na pokładzie, a z tych, ze względów ekonomicznych, starano się ówcześnie rezygnować na rzecz jednoosobowej obsługi autobusu., doprowadziło do zakończenia jego produkcji w 1969 roku. Oprzyrządowanie produkcyjne zostało przeniesione do indyjskiej firmy Ashok Leyland, która produkowała pod swoją marką wielokrotnie modernizowany model Titan jeszcze w XXI wieku. W 1977 roku pod nazwą Titan British Leyland rozpoczął produkcję nowego modelu autobusu z silnikiem umieszczonym z tyłu pojazdu.
Eksploatacja w Warszawie W lutym 1946 w zniszczonej Warszawie rozpoczęły kursowanie 2 Titany TD2 z nadwoziami lowbridge Leylanda i 8 – TD4c (wyposażone w przekładnię hydrokinetyczną), skarosowanych przez Weymanna. Autobusy zostały przekazane przez Administrację Narodów Zjednoczonych do spraw Pomocy i Odbudowy (UNRRA). Zostały pozyskane spośród nieużywanych pojazdów komunikacji miejskiej Plymouth.