Roger kontynuował podboje zajmując kolejne miasta i twierdze wyspy: Palermo (1072), Trapani (1077), Taorminę (1078), Syrakuzy (1085), Ennę (1087), Agrigento (1087). Do 1091 roku Arabowie zostali całkowicie wyparci z wyspy. Po śmierci Roberta Guiscarda (1085) Roger stał się najsilniejszym spośród normańskich wielmożów. W 1091 roku zajął Maltę by zabezpieczyć Sycylię przed inwazją ze strony Afryki. Rządy Rogera I nad wyspą były znacznie bardziej scentralizowane niż Normanów w południowych Włoszech. Stolicą uczynił Palermo. Hrabia sam mianował biskupów, a papież za zasługi w poszerzaniu władzy łacinników nadał jemu i jego potomkom tytuł nuncjuszów apostolskich Sycylii. Roger przywracając wpływy kościoła katolickiego nie prześladował jednak ani muzułmanów ani Greków. Ostatnie lata panowania poświęcił na umacnianie swoich wpływów w południowej Italii. Po jego śmierci w 1101 kolejnymi panami Sycylii byli jego małoletni synowie: Szymon (1101–1105) i Roger II (1105-1154).