Królestwo Rogera II Roger II objął rządy w 1112 roku, w wieku 17 lat. Od początku miał ambicje przekształcić Sycylię w śródziemnomorską potęgę. Gdy pierwsze próby opanowania Tunisu zakończyły się klęską, zwrócił uwagę na normańskie posiadłości w południowej Italii. Po bezdzietnej śmierci swojego kuzyna, księcia Apulii Wilhelma II ogłosił się spadkobiercą wszystkich włoskich posiadłości rodu de Hauteville, pomijając prawa Boemunda II de Hauteville, księcia Antiochii. Doprowadziło to do konfliktu z papieżem Honoriuszem II, który obawiał się wzrostu potęgi Normanów. Papież ogłosił przeciwko Rogerowi krucjatę, gdy jednak okazało się, że nie było w Italii władców chętnych wystąpić przeciw siłom normańskim, podpisał w 1128 roku w Benewencie pakt uznający książęcy tytuł hrabiego Sycylii. Roger II jako książę Apulii podporządkował sobie pozostałych wielmożów południowych Włoch, w tym panów Neapolu, Kapui i Salerno, choć jeszcze we wczesnych latach 30. XII wieku musiał łamać opór buntujących się krewnych, których pozbawił tytułów i ziem.