Wielkie bezkrólewie (niem. Großes Interregnum) – okres w dziejach Świętego Cesarstwa Rzymskiego charakteryzujący się znacznym osłabieniem władzy centralnej oraz pogłębieniem rozdrobnienia feudalnego. Zależnie od źródeł podawane są daty od 1250 (śmierć cesarza Fryderyka II), 1254 (śmierć króla Konrada IV) oraz 1256 (śmierć Wilhelma holenderskiego ). Data końcowa to rok 1273, gdy na króla został wybrany Rudolf Habsburg).
Wbrew nazwie wielkie bezkrólewie nie oznaczało wakatu na tronie niemieckim, tylko okres największego osłabienia władzy królewskiej w Świętym Cesarstwie Rzymskim oraz nasileniem walk wewnętrznych w Rzeszy. Wpłynęło trwale na ustrój polityczny i rozwój gospodarczy ziem niemieckich.
Geneza Bezpośrednim tłem dla tego okresu był konflikt między papiestwem a Fryderykiem II, którego detronizację ogłoszono na soborze. W jego następstwie doszło do wyboru antykrólów – najpierw Henryka z Raspe (1246–1247), a następnie Wilhelma Holenderskiego (1247–1256). Po śmierci tego ostatniego nie udało się wyłonić władcy zdolnego do realnego sprawowania rządów.