Przebieg Po śmierci Wilhelma Holenderskiego w 1256 r. nie udało się wyłonić władcy zdolnego do realnego sprawowania rządów. Wprawdzie pojawili się pretendenci do tronu, m.in. Alfons X Kastylijski oraz Ryszard z Kornwalii, jednak żaden z nich nie zdołał objąć faktycznej władzy w państwie. Rzesza pozostawała w tym czasie rozbita politycznie i pogrążona w konfliktach wewnętrznych.

Zakończenie Okres wielkiego bezkrólewia zakończył się wyborem Rudolfa I Habsburga na króla Niemiec w 1273 r., co zapoczątkowało rządy dynastii Habsburgów i przywróciło funkcjonowanie władzy królewskiej w Rzeszy.

Skutki polityczne Okres wielkiego bezkrólewia doprowadził do istotnego wzmocnienia pozycji książąt niemieckich, którzy stali się głównym czynnikiem politycznym w państwie. W granicach swoich władztw sprawowali oni faktycznie suwerenną władzę, dysponując własnym aparatem administracyjnym, skarbem, siłami zbrojnymi oraz sądownictwem najwyższej instancji. Księstwa przekształcały się stopniowo w niemal niezależne organizmy państwowe. Aparat urzędniczy opierał się w dużej mierze na ministeriałach, pozostających w ścisłej zależności od władców terytorialnych. Dochody książąt pochodziły z dóbr ziemskich, regaliów, ceł oraz świadczeń publicznych, które z czasem przybrały formę stałych podatków.