Trawy porastające kolonie nieświszczuków przyciągają więc stada bizonów, jeleni szlachetnych, widłorogi amerykańskie, ale także i bydło domowe.
Zagrożenia i ochrona Naukowcy podkreślają sprzeczność między poglądami i działaniami ekologów i farmerów w odniesieniu do piesków preriowych. Od czasów ekspedycji Lewisa i Clarka nieświszczuki zostały w znacznym stopniu wytępione na Wielkich Równinach. Zostały zdziesiątkowane przez kampanie trucia ich jako szkodnika upraw oraz chorobę wywołaną przez pałeczkę dżumy. Na terenie południowo-zachodniej części Nowego Meksyku, południowo-wschodniej Arizony oraz na innych lokalnych obszarach gatunek został już całkowicie wytępiony. Siedliska nieświszczuka zostały przekształcone w pastwiska i pola uprawne.
Do głównych zagrożeń gatunku IUCN zalicza: epizootię na skutek zakażeń pałeczką dżumy (duża podatność gatunku), zmiany ukształtowania terenów prerii na skutek rozszerzania terenów rolniczych i procesów urbanizacyjnych, postępującą fragmentację siedlisk, zorganizowane trucie zwierząt oraz odstrzały prowadzone przez człowieka.