W okresie wojny działał w AK w powiecie koneckim, był delegatem Powiatowej Delegatury Rządu KońskieWaldemar Grabowski, Polska Tajna Administracja Cywilna 1940–1945, Warszawa 2003, s. 297.. Po zakończeniu wojny powrócił do Łodzi. Od 1949 pracował w Klinice Psychiatrycznej Uniwersytetu Łódzkiego, w 1953 zastąpił zmarłego Stanisława Słomczyńskiego na stanowisku dyrektora „Kochanówki”. Szpitalem kierował do 1961. Objął wtedy stanowisko dyrektora Szpitala w BolesławcuHistoria Szpitala. We wrześniu 1969 z powodu złego stanu zdrowia przeszedł na emeryturę i przeniósł się do rodzinnego miasta, gdzie zmarł. Pochowany jest na Starym Cmentarzu w Łodzi.
Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi (1955)Uchwała Rady Państwa 19 lipca 1955, Śląskim Krzyżem Powstańczym, odznaką Za wzorową pracę w służbie zdrowia.