Od roku 1920 był przywódcą („Leiter”) a od roku 1933 prezesem („Präsident”) oddziału Towarzystwa Strażnica w Niemczech, które początkowo mieściło się w Barmen-Elberfeld (obecnie Wuppertal), a w 1923 roku zostało przeniesione do Magdeburga. W 1927 roku został oddelegowany z niemieckiego Biura Oddziału do Polski celem wybrania przedstawiciela Towarzystwa Strażnica. Zaproponował tę funkcję Wilhelmowi Scheiderowi, który jednak wtedy odmówił i na rok sługą oddziału w Polsce został Edward Rüdiger, polski tłumacz „Złotego Wieku”. Po wprowadzeniu zakazu działalności Świadków Jehowy (nazwa od 1931 roku) w 1933 roku Balzereit nadal publikował zakazane publikacje, choć w ograniczonym zakresie. Prowadził rozmowy, które miały doprowadzić do zniesienia zakazu działalności Świadków Jehowy w Niemczech, lecz z czasem był coraz bardziej krytykowany ze względu na swoją gotowość do ustępstw wobec władz państwowych. Według jego biografów (Schnell) wykonywał jednak wtedy w pełni polecenia swojego szefa, Rutherforda, w tym nawet zgolenia brody czy koloru stroju.