Metodyka miała przekładać ogólne cele wychowania na kolejne poziomy praktyki: od programu szkoły i planu klasy, przez cykl tematyczny i lekcję, aż po pojedyncze zadanie wykonywane przez ucznia. Podstawowym mechanizmem organizującym współdziałanie nauczyciela i ucznia była sytuacja zadaniowa, a w działaniach wymagających samodzielnego myślenia tradycyjny układ „bodziec–reakcja” miał być zastępowany układem „zadanie–wynik”.