Panewnickiej w Katowicach (sektor K2, rząd 13, grób 42).
Dorobek naukowy i organizacyjny Prakseologiczna i podmiotowa koncepcja wychowania fizycznego W podręczniku Proces kształcenia i wychowania w kulturze fizycznej Strzyżewski określał proponowany system jako „prakseologiczny model wychowania fizycznego”. Wychowanie fizyczne ujmował jako proces równoczesnego doskonalenia ciała i funkcji psychomotorycznych oraz kształtowania wiedzy, umiejętności, nawyków i postaw przygotowujących ucznia do samodzielnego dbania o sprawność fizyczną i zdrowie przez całe życie. Podmiotem tego procesu miał być aktywny i świadomy uczeń, stopniowo przejmujący odpowiedzialność za własne kształcenie, samokontrolę i samoocenę. Hierarchię celów pedagogicznych Strzyżewski streszczał stwierdzeniem: „Ważniejsze bowiem jest to, kim się uczeń staje, niż to, czego uczeń się nauczył”.
Koncepcję opierał na psychologicznej teorii czynności Tadeusza Tomaszewskiego, pedagogice holistycznej oraz prakseologii, rozumianej jako teoria sprawnego i skutecznego działania.