Na obszarze unickiej metropolii kijowskiej powstawały kanty, kolędy, pieśni wielkopostne, bożonarodzeniowe i pokutne, utwory ku czci świętych i Bogurodzicy. Drukowano je w monasterze bazyliańskich klasztorach w Supraślu, Lwowie i Poczajowie. Były rozpowszechniane wśród wiernych w książkach o nazwie Bogogłasnik (ukr. Богогласник). Pieśni te, mimo swojej wymowy nie zawsze zgodne z prawosławną tradycją, nie były zwalczane przez duchowieństwo po tym, gdy w II poł. XVIII w. i I poł. XIX w. ludność wymienionych regionów wracała z unii na prawosławie. Rozpowszechnianie Bogogłasników było nadal legalne. Chryzant Sakowicz, będąc proboszczem w Brykowce, napisał własne pieśni paraliturgiczne i skomponował do nich melodię. Kontynuował pisanie wierszy już jako mnich. Przed 1896 wydał w drukarni Ławry Poczajowskiej tom "Духовные песнопения" (pol. "Pieśni religijne"). Kolejne wydanie prac, napisanych już w Radecznicy, został opublikowany pośmiertnie przez Bractwo Przenajświętszej Bogurodzicy w Chełmie w 1913 z inicjatywy mnicha Pimena (Gorbunowa) i z błogosławieństwa biskupa chełmskiego Eulogiusza. Zawierał obszerny zbiór wierszy, z czego do jedenastu autor opracował muzykę. Pieśni hieromnicha Krzysztofa poruszały tematykę związaną ze świętami prawosławnymi, sakramentami, wychwalały Chełmską Ikonę Matki Bożej, Maryję i Chrystusa, św.