Według statystyk kościelnych, w 1931 na 130 placówek kościelnych i 31 833 wiernych przypadało jedynie 20 duchownych i 40 pracowników świeckich (około 1500 wiernych na jednego księdza). Z uwagi na tę sytuację nabożeństwa były prowadzone również przez świeckich kantorów, ewangelistów i starszych zboru.
Zbory kościoła rozlokowane w miastach takich jak Lwów, Kraków, Biała Krakowska i Jarosław posiadały znaczny majątek, na skutek dysponowania prawami własności budynków ulokowanych w centralnych dzielnicach tych miast i pobierania czynszów za ich dzierżawę. Środki te były przeznaczane na utrzymanie zborów. Parafia w Stanisławowie była ponadto właścicielem szeregu obiektów wchodzących w skład zakładów opiekuńczo-wychowawczych, będących darowizną od Theodora Zöcklera. Większość zborów na wsiach posiadała majątki ziemskie, z których dochód przeznaczały na wynagrodzenia dla księży oraz nauczycieli. Środki finansowe przyznawane były również na rzecz kościoła z ramienia funduszu Bratniej Pomocy im. Gustawa Adolfa od ewangelików niemieckich. Pieniądze potrzebne na funkcjonowanie zborów, szkół i instytucji opiekuńczych pochodziły również z subwencji państwowych.