W 1925 rozpoczęto akcję ewangelizacyjną skierowaną do Ukraińców zamieszkujących Pokucie, co wiązało się z przybyciem ukraińskich ewangelizatorów z Ameryki. Pierwsze nabożeństwa po ukraińsku odbyły się w kościołach w Kołomyi i Stanisławowie. Założono tam pierwsze w historii narodowo ukraińskie placówki, które połączono z małopolskimi zborami ewangelickimi. Skoncentrowane były w okolicach Stanisławowa, Buczacza i Tarnopola, gdzie powstały największe zbory luterańskie, z własnymi kościołami i domami modlitwy, m.in. Jezierzany, Pałahicze, Krechowiec, Jezupol, Hanusowiec. W 1930 większość z nich przyłączyła się jednak do warszawskiego Kościoła Ewangelicko-Reformowanego, a przy kościele małopolskim pozostało kilka ośrodków o charakterze luterańskim.
Małopolski kościół ewangelicki miał charakter wyznania zamkniętego, skupiającego się na utrzymaniu swoich wiernych przy zborach z powodów zarówno religijnych, jak i narodowościowych. Zbory kościoła rozlokowane były w większości na terenach wiejskich, a ich członkowie byli przeważnie rolnikami.