Obrazy te, malowane szybkimi ruchami, na podobieństwo szkicu, oddają atmosferę spektaklu, często w połączeniu z olśniewającymi efektami świetlnymi. Aby móc oddać żywe barwy kostiumów i scenografii artysta rozjaśnił swoją paletę. Wcześniejsze jego obrazy (obraz Dziewczyna w czerwieni na scenie, 1905, kolekcja prywatna) okazują nie tylko akcję na scenie, ale również widownię; w późniejszym okresie Shinn wykazywał skłonność do kadrowania swoich kompozycji i skupiania się wyłącznie na wykonawcach (obraz London Music Hall, 1918, Metropolitan Museum of Art).
Drugim głównym tematem obrazów Shinna stało się życie w Nowym Jorku. Artysta był zafascynowany zmianami dokonującymi się w mieście, często przedstawiał sceny dramatu i przemocy, a z drugiej strony spacerowiczów w nowojorskich parkach stając się dokumentalistą czasu wolnego i jego wpływu na amerykański styl życia. Podobnie jak wielu twórców związanych z realizmem, Shinn często przedstawiał kobiety i mężczyzn z różnych ras, klas i grup społecznych zgromadzonych razem w przestrzeni publicznej. To eksplorowanie niższych klas społecznych jako tematu malarskiego stało się reprezentatywne dla modernizmu. Wielu członków ugrupowania „Ośmiu” było przywiązanych do takich eksperymentów z tematem.