Zniszczenie W styczniu 1843 roku, na rozkaz kapitana D.H. Stevensona, skała została wysadzona w powietrze, by oczyścić i poszerzyć ujście rzeki Singapur oraz uwolnić miejsce dla rozrastającego się Fortu Fullerton. Podpułkownik James Low złożył petycję w sprawie jej oszczędzenia, lecz nie przyniosła ona rezultatu. Po zniszczeniu skały udał się on nad rzekę, gdzie pozbierał fragmenty z widniejącymi jeszcze napisami. Kilka mniejszych części – z najlepiej czytelnymi inskrypcjami – wysłał do muzeum Royal Asiatic Society w Kalkucie (obecnie Muzeum Indyjskie) do badań. Kiedy wiadomość o zniszczeniu skały dotarła do Bengalu, James Prinsep wysłał zapytanie w tej sprawie do pułkownika Williama Johna Butterwortha, który zabezpieczył pozostałe resztki skały i również wysłał do Royal Asiatic Society.
W 1918 r. Raffles Museum and Library's Committee of Management upomniało się o zwrot fragmentów piaskowca. Royal Asiatic Society zgodziło się je odesłać w zamian za niekreśloną pożyczkę, jednak zwróciło tylko jedną część, która dziś jest znana jako kamień z Singapuru. Archeolog John N. Miksic uważa, że pozostałe fragmenty przypuszczalnie nadal znajdują się w Kalkucie.