Gdy fragmenty piaskowca znalazły się w Royal Asiatic Society, ich badaniem zajął się J.W. Laidlay. Udało mu się sporządzić rysunki trzech z nich. Według niego jeden z nich był górną częścią inskrypcji, ale nie znalazł się na litografii Prinsepta, ponieważ był zbyt wytarty. Pozostałych dwóch nie udało mu się utożsamić z żadną częścią rysunku.
Po dłuższych badaniach uznał, że kwadratowy kształt liter wprowadził w błąd Prinsepta, który spekulował, że napis może być w języku pali, choć żadnych podobieństw do tego języka nie było. Nie był też w stanie utożsamić liter z żadnymi syngaleskimi inskrypcjami, ale znalazł identyczne w języku kawi (literackim języku z wysp Jawa, Bali i Lombok bazującym na starojawajskim z wieloma sanskryckimi zapożyczeniami). Zaznaczył, że znając alfabet tego języka mógłby zidentyfikować wszystkie lub prawie wszystkie litery, ale bez wskazówki co do treści tekstu; nie może być ona odczytana bez znajomości samego języka. Podobnie jednak jak kapitan Begbie uważał, że inskrypcja zawiera opis jakiegoś jawajskiego triumfu, zapisanego tam jeszcze przed przejściem Malajów na islamJ.W. Laidlay, (1848).