Ze sprawozdania z działalności Wydziału Humanistycznego z 1927 roku wiadomo, że Seminarium Filologii Romańskiej liczyło 20 studentów przyjmowanych na zasadzie konkursu. Utworzona razem z Seminarium biblioteka liczyła już 1500 woluminów. W latach trzydziestych XX wieku ukończone zostały pierwsze rozprawy doktorskie, między innymi Zdany Matuszewicz w roku 1931 i w roku 1933. Profesor Halina Lewicka utworzy po wojnie Zakład Językoznawstwa Romańskiego. Przed II wojną światową Seminarium Filologii Romańskiej rozwinęło ścisłą współpracę z wieloma ośrodkami naukowymi, głównie we Francji. Współpracuje także z Instytutem Francuskim w Warszawie (od 1928 roku) i z Instytutem Kultury Włoskiej.
W czasie II wojny światowej pracownicy Seminarium prowadzili tajne nauczanie, przerwane przez wybuch Powstania warszawskiego. Wznowiło ono działalność tuż po wojnie i już w 1946 roku odbyła się promocja doktorska Macieja Żurowskiego. Od 1949 roku dyrektorem Seminarium filologii romańskiej był Mieczysław Brahmer, który kierował nim do 1969 roku. W tym czasie Seminarium przekształciło się w Katedrę Języków i Literatur Romańskich, Katedrę Filologii Romańskiej, w Instytut Filologii Romańskiej i od 1970 roku w Instytut RomanistykiIbid, s. 114..