W wieku 22 lat Henri został mianowany diukiem i parem Francji. Dwa lata później, w roku 1603, poślubił Marguerite de Béthune, córkę Maximiliena de Béthune de Sully i przeniósł siedzibę rodu do Pontivy. W 1610 służył w wojsku podczas oblężenia Jülich. Później jednak, w wyniku sporów religijnych, znalazł się w opozycji do rządu. Chociaż zabiegał o dobre stosunki z regentką Marią Medycejską i ponownie pojawił się w armii, dał się potem wciągnąć w wir rebelii hugenockiej. Jego autorytet i umiejętności militarne budziły obawę wśród regalistów. Działalność Henriego de Rohan przyczyniła się ostatecznie do zawarcia pokoju w Montpellier.
W 1627 wybuchła jednak kolejna wojna domowa. Tym razem, mimo wielu wysiłków zmierzających do zmiany sytuacji na froncie, de Rohan był zmuszony do zawarcia pokoju na niekorzystnych warunkach. Jego zainteresowania zwróciły się wówczas ku Wenecji. Kiedy Francja zaczęła jednak odgrywać znaczną rolę w wojnie trzydziestoletniej, Henri został wezwany do prowadzenia działań wojennych w Waltelinie. Po wygaśnięciu konfliktu w tym