Te charakterystyczne dzieła, przedstawiające półprzemysłowy krajobraz Nowego Jorku i widoki rzeki Hudson odznaczają się grubym impastem, silnym konturem i obszarami wyrazistego, ale zharmonizowanego koloru stanowiąc wysoce złożone kompozycje, które jawiły się w tym czasie jako dość nowoczesne. Często są one zbudowane z poziomych pasów oznaczających ziemię, wodę i niebo, a delikatna sieć pionowych kresek na pierwszym planie tworzy trawy i drzewa, sięgające poprzez grunt aż do zamglonego horyzontu.

W 1904 roku Lawson zdobył srebrny medal na międzynarodowej wystawie St. Louis Universal Exposition i zaprzyjaźnił się z artystą Williamem Glackensem. Poprzez Glackensa dostał się do elitarnego grona Roberta Henriego, skupiającego nowojorskich malarzy modernistycznych. Malarze ci, zniechęceni odrzuceniem prac Lawsona przez National Academy of Design w 1905 roku oraz odrzuceniem obrazów George’a Luksa, Glackensa i Everetta Shinna w 1906 roku podjęli decyzję o zorganizowaniu w 1908 roku własnej wystawy w Macbeth Gallery, zatytułowanej „The Eight” („Ośmiu”). W gronie tym znalazł się również Lawson, który tym samym roku został ostatecznie wybrany członkiem-korespondentem National Academy of Design i otrzymał ustanowioną przez nią nagrodę First Hallgarten.